F1

F1 bez tajemnic: PUNKTACJA

Dodane: 2011-05-12 20:58:41

Przez: Ewa Zaborska

Jak powszechnie wiadomo, mistrz świata kierowców i konstruktorów F1 zostaje wyłoniony na podstawie punktacji generalnej. Oto szczegóły i sekrety przyznawania punktów w wyścigach F1.

Od sezonu 2010 punkty za wyścig dostaje 10 pierwszych kierowców (przed 2010 r. punkty dostawała czołowa 8). System wygląda następująco:

1 miejsce: 25 punktów

2 miejsce: 18 punktów

3 miejsce: 15 punktów

4 miejsce: 12 punktów

5 miejsce: 10 punktów

6 miejsce: 8 punktów

7 miejsce: 6 punktów

8 miejsce: 4 punkty

9 miejsce: 2 punkty

10 miejsce: 1 punkt

Spora różnica między liczbą punktów za pierwsze i drugie miejsce została wprowadzona, aby zachęcić kierowców do większej walki. Tak duży zysk (za wygraną) lub strata (w przypadku zajęcia 2. lub niższego miejsca) miały sprawić, by kierowcy bardziej zaciekle bili się o zwycięstwo w każdym wyścigu.

Do klasyfikacji konstruktorów liczy się suma punktów, jaką w danym wyścigu zdobyli razem obaj kierowcy zespołu. Jeżeli więc kierowcy danego zespołu zajęli np. 1. i 6. miejsce, wówczas team zyskuje 33 punkty (25 za 1. miejsce i 8 za miejsce 6.).

Jeżeli wyścig zostaje przerwany (np. z powodu złej pogody) i nie zostaje wznowiony, wówczas:

a) punkty są przyznawane jeżeli przed przerwaniem wyścigu jego lider przejechał 2 okrążenia lub więcej, przy czym:

b) jeżeli przed przerwaniem wyścigu jego lider przejechał mniej niż 75% pełnego dystansu wyścigu, kierowcy dostają połowę punktów zwykle przypadających za dane miejsce (czyli np. zwycięzca dostaje 12,5 pkt, drugi na mecie kierowca – 9 pkt, trzeci – 7,5 pkt itd.);

c) jeżeli przed przerwaniem wyścigu jego lider przejechał ponad 75% pełnego dystansu, wówczas przyznawane są pełne punkty.

Jak łatwo zauważyć, przeglądając wyniki wyścigów, niektórzy kierowcy, którzy nie ukończyli wyścigu (np. na skutek awarii lub wypadku) nie są klasyfikowani [przy ich nazwisku zamiast zajętego miejsca widnieje DNF – Did Not Finish (nie ukończył wyścigu)], inni natomiast są klasyfikowani. Skąd te różnice? Jeżeli odpadający z wyścigu kierowca przejechał (przed np. awarią) ponad 90% okrążeń ukończonych przez zwycięzcę wyścigu na finiszu, wówczas zostaje sklasyfikowany i przypisuje mu się zajęte miejsce. Jeżeli natomiast kierowca odpadł nim zdołał ukończyć 90% okrążeń przejechanych przez zwycięzcę, wówczas nie zostaje sklasyfikowany, a przy jego nazwisku pojawia się DNF.

Wyłanianie mistrza świata

Mistrzem świata (tak kierowców jak i konstruktorów) zostaje oczywiście zdobywca największej liczby punktów. Co się jednak dzieje, jeżeli dwóch lub więcej kierowców ma tyle samo punktów? W takim wypadku porównuje się liczbę zwycięstw, a mistrzem zostaje ten, który wygrał więcej wyścigów. Jeżeli liczba zwycięstw kierowców jest taka sama, wówczas porównujemy liczbę zdobytych drugich miejsc. Jeżeli i tu mamy remis, porównujemy liczbę trzecich miejsc itd., aż do wyłonienia zwycięscy. Jeżeli nie uda się w ten sposób znaleźć zwycięscy (dwóch lub więcej kierowców ma taką samą liczbę wszystkich możliwych zdobytych miejsc), wówczas mistrza świata wybiera FIA zgodnie z kryteriami, jakie uzna za słuszne.

Przykład: przed kończącym zeszły sezon wyścigiem w Abu Zabi Fernando Alonso miał 246 punktów, Mark Webber – 238, a Sebastian Vettel – 231. Gdyby wyścig wygrał Vettel, Webber zająłby 2. miejsce, a Alonso 5., wówczas wszyscy trzej mieliby po 256 punktów.

Po porównaniu liczby pierwszych miejsc z rywalizacji odpadłby Webber (wygrał 3 wyścigi, podczas gdy Alonso i Vettel wygrywali po 5 razy). Po porównaniu liczby kolejnych miejsc, mistrzem świata zostałby Vettel: obaj kierowcy mieliby po 5 zwycięstw, 2 miejsca drugie i 3 miejsca trzecie. Vettel zwyciężyłby, bijąc Alonso w liczbie czwartych miejsc (miał ich 3 w porównaniu z 2 czwartymi miejscami Alonso).