F1

Historia toru Hungaroring

Dodane: 2011-07-27 19:50:04

Przez: Ewa Zaborska

To właśnie na Hungaroringu można spotkać najwięcej Polaków. Przed wyjazdem na GP poznaj historię kontrowersyjnego, wolnego toru k. Budapesztu.

W połowie lat 80. XX wieku Bernie Ecclestone postanowił zorganizować wyścig za żelazną kurtyną. Rozważano różne możliwości: Chiny, Związek Radziecki i Jugosławię. W końcu jednak, dzięki namowom Thomasa Rohonyia, przyjaciela Ecclestone’a, wybór padł na Węgry. Po krótkiej wizycie i rozpatrzeniu kandydatur dwóch miast, postanowiono zbudować tor pod Budapesztem. Umowę podpisano 10 września 1985 r., a budowa ruszyła 1 października. Tor ukończono w ekspresowym tempie 8 miesięcy. Pierwszy wyścig na Hungaroringu zorganizowano 24 marca 1986 r., a już 10 sierpnia tego samego roku odbyło się tam pierwsze GP Formuły 1. Zwycięzcą tego wyścigu był Nelson Piquet w Williamsie, który przed minięciem mety wielokrotnie zamieniał się pozycjami z Ayrtonem Senną.

W czasie kiedy przymierzano się do budowy Hungaroringu największym zmartwieniem w świecie F1 było bezpieczeństwo – we wcześniejszych latach na torach ginęło średnio dwóch kierowców rocznie. Stowarzyszenie Konstruktorów F1 (FOCA – Formula One Constructors Association) walczyło więc o podniesienie standardów bezpieczeństwa. Powstawały zatem wolne, trudne tory „miejskie”. Bernie Ecclestone, ówczesny szef FOA (późniejsza nazwa FOCA) osobiście nadzorował budowę Hungaroringu, który został dopasowany do jego indywidualnych życzeń.

W efekcie tor jest jednym z bardziej kontrowersyjnych w całym kalendarzu F1 – daje duże możliwości widzom w kwestii oglądania akcji na torze, ale jednocześnie jest wolny (to jeden z najwolniejszych, obok Monako torów F1) i nie daje dużych możliwości wyprzedzania, co oczywiście nie przeszkadzało pod koniec lat 80. kierowcom pokroju Senny, Mansella i Piqueta porywać tłumy swoją agresywną i szybką jazdą.

Tor w swoim oryginalnym kształcie składał się z bardzo wolnej pierwszej sekcji złożonej z nawrotu, początkowo wąskiej, rozszerzającej się szykany w kształcie litery S, która wiodła na idącą pod górę prostą i bardzo szybkiego lewego zakrętu. Dalej znajdowała się wolna sekcja, w której skład wchodziły wolne i średnioszybkie zakręty, krótka prosta i dwa quasi-nawroty prowadzące na ostatnią prostą. Nic dziwnego, że średnia prędkość zwycięzcy pierwszego wyścigu na Hungaroringu wynosiła jedynie 151 km/godz., a wyścig trwał ponad 120 minut.

Szykana w kształcie litery S w pierwszym sektorze, która zmuszała kierowców do zbytniego zwalniania, została przebudowana w 1989 r., kiedy tor otrzymał swój najlepiej znany kształt. Na takim torze wielokrotnie zwyciężali Michael Schumacher (3 razy), Mika Häkkinen, Jacques Villeneuve, Damon Hill i Ayrton Senna (wszyscy po 2 razy).

Charakterystyka toru sprawia, że warto tu zawalczyć o dobrą pozycję startową, ważna jest też odpowiednia strategia i duży docisk. To wszystko w połączeniu z niewieloma możliwościami wyprzedzania sprawia, że Hungaroring jest jednym z najnudniejszych torów. Nie wynagradza tego nawet świetna atmosfera.

W 2003 r. przebudowano tor w celu ułatwienia wyprzedzania. Jednak wysiłki poszły na marne. Co prawda w tym samym roku Ralf Schumacher przedarł się z ostatniego miejsca po pierwszym okrążeniu na miejsce 4. na mecie, jednak już później nie było tak pięknie.

Nie da się ukryć, że kierowcy nigdy nie lubili Hungaroringu – to jeden z wolniejszych wyścigów, który wymaga dwóch godzin ciężkiej pracy. Co innego reklamodawcy, którzy właśnie tu mieli możliwość otrzymania 30 dodatkowych minut na reklamy (w porównaniu z innymi torami). Bernie Ecclestone zawsze wspierał tor na Węgrzech i niejednokrotnie zapewniał przed kamerami, że „Hungaroring to najlepszy tor na świecie!”. Kibice i kierowcy nie do końca się z tym zgadzają...

Zobacz także:

GP Węgier: Centrum Informacji Wyścigowej

źródła: f1db.com, hungaroring.hu