F1

Historia toru Spa-Francorchamps

Dodane: 2011-08-27 02:04:06

Przez: Ewa Zaborska

Poznaj historię fascynującego toru, na którym znajduje się najbardziej znany zakręt F1 – słynny Eau Rouge.

Tor Spa-Francorchamps należy do ulubionych miejsc tak kierowców jak i kibiców. Jest szybki, interesujący, a co najważniejsze – to jeden z tzw. „torów kierowców” – miejsc, gdzie o zwycięstwie (lub porażce) w większym stopniu niż na innych torach decyduje nie tyle sam bolid, ile umiejętności kierującego nim człowieka. Szczególny mikroklimat tego położonego wśród zielonych wzgórz Ardenów miejsca sprawia, że pogoda jest tu bardzo kapryśna: zdarza się często, że w jednym sektorze toru świeci słońce, podczas gdy w innym pada deszcz. To z kolei niesie ze sobą nieprzewidywalność wydarzeń. Wszystko to sprawia, że także kibice darzą tor nieopodal słynnego Spa szczególnym sentymentem.

Tor został przygotowany na wyścig w sierpniu 1921 r., jednak zawody nie odbyły się – w Spa wszystko było na miejscu oprócz... zawodników: zarejestrowano zaledwie jednego startującego! W końcu na tor wyjechali motocykliści, natomiast samochody ścigały się tu po raz pierwszy rok później – w 1922 r. Pierwszym naprawdę dużym wyścigiem samochodów 1-osobowych było Grand Prix Europy, które odbyło się w 1925 r. W wyścigu tym wzięło udział 7 samochodów, a do mety pierwszy dojechał Antonio Ascari w Alfie Romeo. Wcześniej odbyły się tu wyścigi 24 h Le Mans (1923 r.), a także 24-godzinny wyścig Francorchamps (1924 r.).

II wojna światowa oznaczała zaprzestanie ścigania się w Ardenach. Powrót na tor nastąpił w 1947 r. Znów zaczęły odbywać się tu prestiżowe wyścigi motocykli i samochodów, do których od czasu do czasu dołączał wyścig 24-godzinny (zanim począwszy od 1964 r. nie zaczął być organizowany corocznie).

W efekcie pod koniec lat 50. XX w. organizowano tu Grand Prix Spa, a później (na początku lat 70.) 24-godzinny wyścig juniorski. W 1970 r. do Spa przybyła po raz pierwszy Formuła 1, by zorganizować tu swój wyścig.

Jednak, w obawie o swoje bezpieczeństwo, znaczna część kierowców F1 nie chciała ścigać się na torze Francorchamps, a zarządzający torem, chcąc rozwiązać ten problem, spotkali się z licznymi kłopotami. Mimo wątpliwości, wydano zgodę na organizację wyścigu. W tym czasie organizowano tu bez przeszkód wyścigi innych serii, ale nie dawało się ukryć, że w obliczu coraz większych prędkości osiąganych przez bolidy, 14-kilometrowy tor stawał się coraz bardziej niebezpieczny. Sytuacji nie poprawiało położenie toru – otaczające go góry nie dawały wielu możliwości przystosowania pętli do niedawno sformułowanych nowych wymogów bezpieczeństwa.

Wydawało się, że koniec toru Francorchamps jest bliski. Należało szybko zareagować, aby zachować stary tor w jak największym stopniu, tworząc jednocześnie miejsce spełniające wymogi bezpieczeństwa stawiane przez kierowców F1. Powstało wiele projektów, których autorzy starali się zachować główne cechy charakterystyczne toru, eliminując jednocześnie pewne zagrożenia (chodziło tu przede wszystkich o odcinek między Les Combes a Blanchimont). W końcu spośród zgłoszonych prac wybrano jeden projekt i przystąpiono do przebudowy. W 1979 r. zainaugurowano wyścigi na nowym 7-kilometrowym torze.

Nowy tor był bardziej techniczny i kręty niż jego poprzednik. Miał też szersze pobocza. Architektom udało się zachować jego najważniejsze elementy, dzięki którym stał się sławny, zapewniając jednocześnie bezpieczeństwo kierowcom i dając widzom nowe możliwości podziwiania wyścigów.

źródło: spa-francorchamps.be